de Kritische Periode

de Kritische Periode

Voeding, beweging, en het onder controle houden van stress, zijn belangrijke elementen als het gaat om een levenslange gezondheid en goed leven. Echter de start, van datzelfde leven, is alles bepalend voor de rest van het leven.

Iedereen kent mensen waar we van vinden dat ze gezond leven, en toch relatief makkelijk en vlug met aandoeningen en ziektes te maken krijgen, daartegenover ken je ook mensen waarvan je vindt dat ze ongezond leven en die weinig of nooit bij de dokter komen.
Het zijn niet bij voorbaat onze genen welke hiervoor verantwoordelijk zijn, maar moeder natuur en vader tijd, zij doen aan programmeren.
Programmeren is misschien een woord wat je in verband zou brengen met de moderne mens en computers, echter moeder natuur en vader tijd doen al veel langer aan programmeren.

Dit programmeren vindt vooral plaats in de KRITISCHE PERIODE, en deze loopt van de conceptie tot ongeveer 3 jarige leeftijd. In de kritische periode vindt de PPP ( Pre en Postnatale Programmering) plaats, het Prenatale staat voor de zwangerschapsperiode en wordt ook wel foetale programmering genoemd. De Postnatale periode loopt van geboorte tot ongeveer 3 jarige leeftijd.

Prenatale programmering refereert aan aanpassingen tijdens de zwangerschap, welke het lichaam pleegt, als resultaat van een verminderde of vermeerderde blootstelling aan hormonen, nutriënten, infecties, stress, en andere stoffen welke een rol kunnen spelen in de kritische periode van de ontwikkeling van embryo/foetus. Deze veranderde blootstelling heeft een effect op de functie van organen, weefsels en systemen en kan zich later in het volwassen leven manifesteren als een risico voor chronische ziekten.

Verschillende weefsels, cellen en organen hebben een ‘specifieke periode van gevoeligheid’ tijdens de zwangerschap en de eerste jaren van het leven. Elk weefsel heeft zijn eigen kritische periode van programmering. Daarnaast is de sterkte en tijdspanne van de stoffen, welke op de foetus inwerken, belangrijk voor de uitkomst.

Als de foetale omgeving in de baarmoeder slecht is (b.v. stress bij moeder), dan is er een aanpassingsreactie (adaptatie) van belangrijke organen ten koste van andere organen bij de foetus, de hersenen worden altijd ontzien. Dit leidt tot een veranderd metabolisme na de geboorte, wat zich ontwikkeld om overleving en voortplanting van de nieuwgeborene veilig te stellen. Prenatale Programmering is dus een aanpassingsreactie welke directe voordelen heeft voor de overleving van de persoon na de geboorte en dus voor voortplanting. Op korte termijn kan het voordelen hebben, maar niet altijd op langere termijn.

De belangrijkste factoren, tijdens de zwangerschap, welke het ziekterisico kunnen programmeren in het latere leven zijn: stress (fysiek, psychisch, emotioneel), ondervoeding of overvoeding, ontstekingen en infecties van moeder, hormonale ontregelingen, het weinig blootstaan aan microben en antibioticagebruik. Echter de grootste risicofactor voor chronische aandoeningen in het verdere leven van de foetus/baby zijn een oudere vader en/of moeder bij de conceptie.

Dit alles kan leiden tot een kleinere of grotere placenta, groeivertraging, lager lichaamsgewicht, vroeggeboorte, verhoogde stresshormonen van moeder leidend tot een verandering van de bijnierfunctie van de foetus of een niet goed opgeleid afweersysteem. Al deze elementen zijn risicofactoren voor klachten en ziekten in het aankomende leven van de foetus/baby

Prenatale programmering, kort door de bocht

De basis voor al het leven en dus ook voor de PPP is energie. Energie is het duurste bestanddeel voor de natuur en vanuit het energetisch perspectief wil de natuur maar één ding: voortplanting, het soort zich laten vermenigvuldigen. Dus als eerste moeten we overleven om vervolgens te kunnen reproduceren.
Hoe jonger we zijn, des te goedkoper is het voor de natuur om aanpassingen te plegen, we zijn in deze jonge periode meer plastisch, met het ouder worden neemt de plasticiteit sterk af. Meer plastisch betekent dat er minder energie nodig is om veranderingen door te voeren. We zien dit vooral terug in het feit dat bij de geboorte veel cellen al gevormd zijn en dat we in het leven er geen nieuwe cellen bij krijgen, dit geldt o.a. voor zenuwcellen, niercellen, vetcellen e.d.

Afhankelijk van de energie ontregeling tijdens de zwangerschap, maakt de natuur keuzes voor de foetus om met de energie een zo best mogelijk uitgangspunt te verkrijgen om de foetus in het leven te laten reproduceren. Moeder natuur en Vader tijd proberen hier een voorspelling te doen, hoe de wereld voor de foetus er straks uit zal zien buiten de baarmoeder. Echter als de keuzes welke gemaakt worden in de baarmoeder niet over één komen met de wereld van de foetus na de geboorte, dan wordt dit een “mismatch” genoemd. Deze “mismatch” kan grote gevolgen hebben voor het leven van de persoon in kwestie.
Je zou kunnen zeggen, prenatale programmering van de baby kan gezien worden als de uitkomst van de competitie tussen de strategieën van moeder, vader en de foetus met de grootte van de baby, het lichaam, de compositie ervan en het metabolisme van de baby als uitkomst. Deze worden allen door de natuur gemanipuleerd om de beste uitkomst voor overleving en voortplanting te verkrijgen.

De Postnatale programmering welke van geboorte tot ongeveer 3 jarige leeftijd loopt heeft voor het grootste gedeelte met het afweersysteem en microben te maken. Geboorte, borstvoeding en het op tijd in aanraking komen met de goede microben, spelen een belangrijke rol in deze tijd van programmeren, het bepaald namelijk hoe onze afweer wordt afgesteld. Het is in deze periode, dat b.v. toediening van antibiotica, een langdurig effect in het leven kan hebben op het lichaamsvet en afweersysteem van de baby en zijn verdere leven.

Het boek “DE KRITISCHE PERIODE” van Leo van der Zijde laat zien, dat als het om gezondheid en ziekte gaat de start van het leven, vanaf de conceptie, een belangrijke blauwdruk is voor het verdere leven.

Bestellen?